به نام خداوندی که قلم را آفرید و آن را شایسته سوگند خویش قرار داد ، به نام یگانه آفریدگاری که انسان را به زیور «اندیشه» و «تفکر» آراست و او را امانتدار این ودیعه الهی قرار داد و با سلام و درود به اصحاب فکر و فرهنگ و پیشتازان علم و معرفت

بار دیگر فصل روشنی از راه می رسد و صحیفه نورانی معرفت با سرانگشت تکاپو ورق می خورد و دروازه های آسمانی بینش و دانایی به روی صدها هزار دانش پژوه آغوش می گشایند. امروز امید کشور ما به شما نوجوانان و جوانان است. امید را از کلاس آغاز کنیم. اولین درس معلمین عزیز ما به دانش‌آموزان، درس امید باشد. مدارس ما باید مدارس سرزنده باشد و نه خدای ناکرده دل مرده. مدارس ما باید محیطی باشد که همه دانش‌آموزان احساس کنند که مدرسه پناهگاه است و نه گریزگاه. بنابراین تلاش، کوشش، امید، تدبیر و اعتدال خودمان را از مدرسه آغاز کنیم.کنجکاوی به یادگیری منجر می شود و یادگیری یک ذخیره بزرگ دانش را ایجاد می کند. دانش به فرصت های زیادی منجر می شود و فرصت ها منجر به تحقق می شود. پس کنجکاو باش ،دوست من. با امید به اینکه با اکسیر دانایی و توانایی مرزهای جدید علم و دانش و پژوهش را درنوردیم و با پیوند علم و ایمان، قله های رفیع بهروزی و پیروزی و کامیابی را فتح نماییم و با گام های مصمم و استوار، ایران جاویدان را سرافراز و سربلند سازیم.